Ég fékk gögnin sem ég þurfti um hádegisbilið í dag og viti menn... þegar ég var komin með þau í hendurnar gat ég klárað mitt á hálftíma. Mikið óskaplega létti mér. Ég var orðin frekar stressuð hafandi aðeins hálfan dag til að finna út úr þessu öllu en svo virkaði þetta bara í fyrstu tilraun! Ég er kannski ekki eins vitlaus og ég lít út fyrir að vera eftir allt saman.

Ég hlakka svo sem ekki til ferðalagsins á morgun en ég hlakka til að koma heim og njóta helgarinnar. Þó ég sé bara búin að vera í Seattle í fimm daga þá er ég komin með svo ótrúlega leið á því að þurfa að fara út að borða þrisvar á dag. Í hvert skipti þarf ég að láta vísa mér til borðs, skoða matseðilinn, panta, bíða eftir matnum, bíða eftir reikningnum, bíða eftir að fá að borga... þetta er bara svo mikið vesen. Meira að segja morgunmaturinn hérna á hótelinu virkar svona! Nú er alveg ótrúlega góður matur hérna (sérstaklega er allt sjávarfang gott) en ég bara nenni þessu ekki lengur svo ég endaði á að taka með mér Subway upp á hótel núna áðan og gomsa því í mig yfir Mythbusters. Æjj það verður gott að koma heim.

Ég get ekki sagt að það hafi komið mér mikið á óvart en ég var beðin um að vera degi lengur hérna í Seattle. Þeir vildu reyndar jafnvel fá að hafa mig enn lengur en ég sagði að það væri ekki hægt, bæði hef ég svo mikið að gera heima áður en ég fer út til Danmerkur um þarnæstu helgi og svo vil ég satt að segja bara fá eina heila fríhelgi heima á Íslandi. Ég er búin að vera síðustu tvær helgar hérna úti og ég verð næstu tvær helgar í Danmörku svo ég vil helst ekki missa þessa helgi líka. Ástæðan fyrir að ég verð lengur er sú að mig vantar ákveðin gögn sem hefur gengið vægast sagt illa að fá og án þeirra er ég bara strand. Nú er búið að lofa mér því að ég fái þau í hendurnar á morgun og ef það stenst þá ætti ég að geta klárað þetta dót að mestu leyti sem er frekar mikill léttir.

Ég hætti að vinna um hálffimm í dag og rölti niður í bæ í góða veðrinu. Ég notaði Jón Óskar vin minn sem afsökun fyrir að fara inn í Urban Outfitters (hann bað mig að kaupa boli) og keypti í leiðinni geggjaða hettupeysu sem ég rak augun í um daginn eftir að ég var búin að borga. Hei ég verð degi lengur sem þýðir meiri dagpeningar svo ég mátti þetta alveg... þetta var bara bónus ;) Jón Óskar hváði reyndar þegar ég sagði að mig langaði í hettupeysu enda er það nú ekki beint klæðnaður sem ég geng vanalega í. Þessi er samt svo fancy að það er ekki að marka! Nú er bara spurning hvort ég næ að loka ferðatöskunni... hehe.

P.S. Ég setti inn örfáar myndir af Grumman Goose vélinni sem ég flaug með frá Akutan til Dutch Harbor. Sjá hér.

Ég sver að það eru fílar hérna á efri hæðinni. Ég hef bara aldrei vitað annan eins fjárans djöfulgang eins og er í gangi hérna fyrir ofan mig. Fólkið hlýtur bara að vera í glímu, það kemur fátt annað til greina. Hvað getur maður í alvöru verið að gera á hótelherbergi sem framleiðir svo mikinn hávaða að ég hrekk upp á nóttunni? Seriously.

Humm annars er bara enn blíða hérna í Seattle. Ég fór út að borða áðan með indælu fólki úr vinnunni sem var kærkomin tilbreyting frá því að sitja ein á veitingahúsi með bókina mína eins og algjör auli. Það er allavega orðið ansi þreytt, verð ég að segja. Ég meina mér finnst ég frábær en það eru takmörk fyrir því hvað ég nenni að eyða miklum tíma með sjálfri mér. Já en við sátum úti á verönd við smábátahöfnina, drukkum margarítur og borðuðum fiskitacos með ahi túnfiski... namm! Ekki hægt að kvarta mikið yfir því. Ég get aftur á móti kvartað yfir því að tölvan mín er búin að vera með stæla við mig í dag, vill ekki finna referenced dót og neitaði svo bara að kveikja á sér. Ég styð þetta ekki, sérstaklega þegar ég hef allt of lítinn tíma til að gera allt of mikið... er virkilega farin að sjá fram á að klára þetta ekki áður en ég fer heim sem er satt að segja algjör bömmer. Blehh.

Vá hvað ég er gjörsamlega dauðuppgefin þó klukkan sé bara hálfsjö um kvöld. Eins og vanalega þegar ég er stödd í stórborg var ég komin út af hótelinu klukkan níu í morgun og gekk svo borgina þvera og endilanga. Mér finnst nokkuð gott að vera á labbi frá níu til hálfsjö með tveimur matarstoppum... úffpúff. Ég labbaði niður á Pioneer Square svæðið, tók annan skrens í Pike Place Market, verslaði þangað til kreditkorinu sveið og borðaði bæði krabba og sushi. Það var sólskin og 20+ hiti í allan dag svo þetta hefði eiginlega ekki getað verið betri dagur.. eini gallinn er að núna er ég með svo mikinn hausverk að mig langar til að öskra. Kannski fer tylenolið að virka ef ég stend upp frá tölvunni og leggst upp í sófa... það er þess virði að prófa það allavega.

Veivei ég er komin aftur til Seattle. Ég fékk náðarsamlegast að fara með fyrsu vél frá Akutan í gær og ég get ekki sagt að mér hafi fundist það neitt svakalega leiðinlegt enda var ég satt að segja komin með hálfgerða innilokunarkennd þarna. Það var svo gott veður í gær að margumtalaða 60 ára gamla sjóflugvélin var í góðum gír svo það var ekkert annað að gera en að bíta á jaxlinn og vona að hún myndi ekki hrapa. Það var vægast sagt skrítin tilfinning að sitja um borð í flugvél sem keyrði út í sjó en flugferðin sjálf gekk mjög vel og þetta var satt að segja bara alls ekkert hræðilegt. Það þýðir ekki að mig langi til að gera þetta aftur en ég get þó allavega sagst hafa flogið í þessum safngrip!

Ég komst með næstu vél frá Dutch Harbor til Anchorage og svo var bara fjögurra klukkustunda bið þar eftir vélinni til Seattle. Ég get ekki lýst því hversu yndislegt það var að koma inn á risastóra hótelherbergið mitt (ég sver það eru álmur í því) og leggjast upp í dúnmjúka tveggja metra breiða rúmið. Ahhhh svo mikið betra heldur en heimavistarherbergið þarna norðurfrá. Ég verð reyndar að mestu leyti föst inni á hótelherbergi í dag að vinna en ég er að spá í að fara að skoða Experimental Music Project seinni partinn enda er það hérna rétt hjá hótelinu. Þetta er sem sagt einhverskonar rokktónlistarsafn í voðalega fríki húsi hönnuðu af Frank Gehry (sem hannaði Guggenheim safnið í Bilbao) og mér hefur verið ráðlagt að fara þangað af tvemiur heimamönnum svo ég þori ekki annað að hlýða. Það er svo aldrei að vita nema ég rölti niður í Belltown á eftir og fái mér mexíkóskan og margarítu(r). Mmmm ég elska siðmenninguna.

Einhvernveginn hafði ég á tilfinningunni að ég yrði föst hérna lengur en áætlað var. Fyrsti fiskurinn kom sem sagt í gær og eins og venjan er í starti voru nokkur smáatriði sem þurfti að laga en almennt séð keyrði allt vel. Við fengum bara svo lítinn fisk að það var ekki stanslaus keyrsla og ekki hefur verið neinn fiskur í morgun þannig að við höfum ekkert getað prófað. Það var svo haldinn stöðufundur áðan og auðvitað vilja þeir hafa okkur í dag í viðbót til að sjá þetta rúlla í einhvern tíma. Það er svo sem ósköp skiljanlegt og satt að segja skiptir það mig ekki öllu máli hvort ég er hér einn dag í viðbót. Það sem er svekkjandi við þetta er að það er alveg fullkomið flugveður í dag en það getur allt verið breytt á morgun. Ojæja svona er þetta bara.

Ég afrekaði það annars að vinna 18 tíma vinnudag í gær sem ég held að sé persónulegt met. Það er allt útlit fyrir að ég nái einhverju svipuðu í dag þar sem fiskurinn kemur líklega ekki fyrr en um kvöldmatarleytið og þá verðum við væntanlega að góna á þennan fjárans róbóta frameftir nóttu. Jájájá þetta er stuð.

Jæja þetta er nú þegar orðinn 14 tíma vinnudagur og ég er ekkert að fara að hætta alveg strax. Það versta er að akkúrat núna er ég bara að fylgjast með kerfinu en það er svo lítið af fiski að koma inn að mér hundleiðist. Það gerist eitthvað markvert á u.þ.b. hálftíma fresti en þar sem ég er að fara á morgun og þarf að sjá þetta dót í keyrslu þá verð ég bara að láta mig hafa það að hanga hérna. Blehh. Sólin braust skyndilega fram í dag og núna er eiginlega orðið léttskýjað svo það er frekar líklegt að það verði flogið á morgun. Það þýðir að ég mun væntanlega upplifa það að fljúga með þessari fjárans 60 ára gömlu sjóflugvél. Hinir gaurarnir sem fara líka á morgun eru ægilega spenntir fyrir því að fljúga með þessu en ég fæ bara hroll. Ég vil helst ekki fljúga með safngrip en ég er greinilega ein um að vera svona snar svo ég verð líklega að láta mig hafa þetta. Ég meina þeir hafa nú ekki náð að brotlenda svona græju síðan í apríl svo ég ætti að vera góð. Jájájá.

Í fyrrakvöld fórum við pílagrímsferð á þorpsbarinn sem var ansi áhugavert. Fyrir það fyrsta var alveg hellingur af fólki þarna inni sem kom á óvart (mánudagskvöld í 90 manna þorpi?) en staðfestir svo sem það sem ég hafði heyrt um drykkjuvenjur þorpsbúa. Það var glymskratti úti í horni sem ruddi út úr sér allskyns rokkslögurum og fólk var svona almennt frekar ölvað en engin læti samt í gangi. Hápunktur kvöldsins var án efa þegar annar barþjónn staðarins settist hjá okkur og fór að spjalla. Sá var svo fullur að hann var orðinn alveg stjarfur um munninn.. get ekki lýst því en það var mjög fríkí og benti til þess að hann væri búinn að vera svona fullur mjög lengi. Hann vildi endilega kaupa handa okkur bjór og fór svo að sýna okkur puttabrotið sitt en hann hafði sem sagt puttabrotnað í fingurglímu þarna á barnum nokkrum kvöldum áður. Hmm einmitt. Hann vildi nú samt ekkert láta líta á þetta ,var bara búinn að teipa puttana saman með appelsínugulu teipi og var nokk sáttur. Spes gaur.

Ég var svona aðeins stirð í gærmorgun eftir barferðina en það þýddi ekkert að væla yfir því, vaknaði bara klukkan hálfsjö og vann til hálfníu um kvöldið eins og lög gera ráð fyrir. Þetta gengur allt frekar vel hjá okkur svo ég hef nú verið merkilega róleg hérna miðað við oft áður. Á morgun fer ég aftur til Seattle svo ég býst alveg eins við því að um áttaleytið í kvöld fari allt í kaldakol og ég fái hjartaáfall af stressi en það verður þá bara að vera þannig. Ætla ekki að stressa mig upp fyrir því fyrirfram hehe.

Það verður annars gott að fara til Seattle og vera ég sjálf aftur. Ég er búin að vera úfin og maskaralaus í bláum vinnugalla og stáltárskóm síðustu daga og það tekur bara á að vera svona ljótur. Seriously. Ekki það að ég verði beint í hælaskóm og kjól um borð í þessum togara þarna í Seattle en ég get allavega verið sæt á kvöldin þegar ég fer út að borða. Það er betra en ekkert!

Akutan er frekar sérstakur staður. Þetta er í raun tvískipt hérna, það er sjálft þorpið Akutan og svo er það verksmiðjan sem stendur afgirt rétt fyrir utan þorpið. Fólkið í þorpinu vinnur ekki í verksmiðjunni heldur er vinnuaflið allt aðflutt og kemur farandverkafólk víðsvegar að úr heiminum til að vinna hérna á meðan seasonið stendur yfir. Þetta fólk býr allt á heimavistum inni á verksmiðjusvæðinu og heldur sig víst aðallega þar því ekki má það fara á eina barinn í þorpinu... hann er bara fyrir bossana og local fólkið. Seriously.

Það skyldi þó ekki halda að það sé eitthvað mikið að sækja inn í þorp nema þá þessi eini bar svo fólk er ekki að missa af miklu með því að halda sig heima við. Við fórum í stuttan göngutúr þarna úteftir í fyrrakvöld og það er nákvæmlega ekkert þarna nema örfá hús, skóli, lítið clinic og pínulítil en falleg rússnesk rétttrúnaðarkirkja. Íbúar þorpsins eru "aleutians" sem er skylt inúítum og lifa víst aðallega af styrkjum frá hinu opinbera. Í svona litlu þorpi þar sem ekkert er við að vera er lítið annað að gera en að detta í það og það er víst það sem fólk gerir því samkvæmt vinnufélaga mínum er fólk meira og minna drukkið þarna daginn út og inn. Ég sel það ekki dýrara en ég keypti það. Það eru engir bílar, bara nokkur fjórhjól og þar af leiðandi engin eiginleg gata heldur. Það er gangvegur úr plönkum sem liggur á milli húsa og það er allt og sumt. Ég fékk satt að segja smá köfnunartilfinningu af því að labba þarna um því ég næ bara ekki upp í það að fólk skuli eyða ævinni hérna lengst frá allri siðmenningu og hafa ekkert fyrir stafni nema að drekka sig hægt og rólega til dauða.

Verksmiðjuþorpið er ekki mikið líflegra enda samanstendur það af nokkrum heimavistum, verksmiðjunum sjálfum (ein fyrir þorsk, önnur fyrir ufsa), lítilli búð og gámasvæði. Þetta lætur ekki mikið yfir sér og er í raun pínulítið svæði en þetta er engu að síður hvorki meira né minna en stærsta fiskvinnsla í öllum Bandaríkjunum. Þegar allt er í fullu gangi vinna hérna um 1400 manns og hérna rúllar fiskurinn út og peningarnar inn. Þetta er eiginlega bara alveg magnað fyrirbæri.

Stundum gera vinnufélagar mínir í því að hrella mig með skelfilegum sögum af stöðunum sem ég er að fara á og ég tek nú yfirleitt ekkert allt of mikið mark á þeim. Maður sér nú samt alveg hvenær þeir eru að ýkja og hvenær þeir virkilega meina þetta þannig að í sumum tilfellum fæ ég alveg á tilfinninguna að kannski séu þetta engir draumastaðir sem ég er að fara á. Þessa tilfinningu fékk ég fyrir Akutan enda fengu allir smá skelfingarglampa í augun og sögðu eitthvað í líkingu við "neiiii hvað segirðu, á að fara að senda þig þangað?" og fylgdu því svo eftir með einhverri sögu af því hversu slæmur aðbúnaðurinn, maturinn, verksmiðjan sjálf eða ferðalagið hinagð var.

Ég verð hins vegar að segja að þetta er ekkert svo slæmt. Jú ég gisti á hálfgerðri heimavist þar sem allt vinnslufólkið býr en ég er með mitt eigið herbergi sem er hreint og ég fékk alveg tandurhrein sængurföt til að setja á rúmið mitt. Ég þarf að deila sturtum með öllum konunum á ganginum en sturturnar eru hreinar og klósettin líta alltaf út fyrir að vera nýþrifin. Eini staðurinn til að borða á er mötuneyti verksmiðjunnar en mér finnst nú bara ekkert að því og það er ekkert úldinn ufsi í öll mál eins mér var talin trú um heldur er úrval af mat til að velja úr og m.a.s. desert á eftir (hei við erum í Ameríku after all)! Seasonið er ekki byrjað svo ég er ekki búin að sjá verksmiðjuna í gangi en hún virkar við fyrstu sýn eins og hver önnur fiskvinnsla, ekkert betri eða verri. Já og staðurinn sjálfur er ekki sérstaklega spennandi, hér er ekkert við að vera og umhverfið er frekar deprímerandi en það skiptir satt að segja engu máli. Maður er hvort sem er í vinnunni frá klukkan hálfsjö á morgnana til hálftíu á kvöldin svo maður er ekki að missa af neinu... það er alveg sama hvort maður er hér eða í sólinni á Spáni þegar það er ekkert annað gert en að vinna.

Ég er eiginlega farin að hallast að því að þetta séu bara hálfgerðar pempíur upp til hópa sem ég er að vinna með. Ég hló nú ekki svo lítið að þeim sumum sem voru með mér úti í Rússlandi á sínum tíma. Í hverju hádegi þá var potað í matinn og honum velt í hringi áður en hann var með trega étinn og einhver komment látin fylgja. Ég skal viðurkenna að við vorum í rússnesku mötuneyti upp í sveit og hreinlætið var kannski ekkert til að hrópa húrra fyrir en annað hvort étur maður þetta bara orðalaust eða sleppir því. Ég held það búist allir við því að ég sé mesta pempían verandi alltaf eina stelpan á svæðinu en ég er alltaf að sjá það betur og betur að ég tek þessu yfirleitt frekar létt svona miðað við allt. Hei ég meina maður er kominn hérna út í rassgat og getur ekkert í því gert svo það er eins gott að brosa bara og gera það besta úr hlutunum er það ekki?

Ég sagðist aldrei skrifa hérna nema þegar ég er á ferðalagi eða nýkomin úr ferðalagi og það virðist enn eiga við. Nú er ég sem sagt komin alla leið til Akutan í Alaska sem er nákvæmlega hérna.

Í alvöru talað, er hægt að vera meira á hjara veraldar? Ég trúi bara varla að ég sé virkilega hérna. Það sem gerir þetta líka óraunverulegra að landslagið er bara eins og heima og m.a.s. frekar kalt til að innsigla þetta alveg. Ósköp heimilislegt allt.

Ferðalagið gekk annars ekki neitt ofboðslega vel. Það byrjaði á því að Icelandair vélin varð fyrir eldingu rétt áður en við lentum í Minneapolis. Það var búinn að vera frekar mikil ókyrrð og svo skyndilega kom fjólublár blossi sem lýsti upp alla vélina... frekar óþægilegt. Þrumuveðrið varð svo til þess að vélinni til Seattle seinkaði og ég var ekki komin þangað fyrr en þrjú um nóttina. Ég átti svo reyndar alveg hreint indælan dag í Seattle þar sem ég tók lífinu bara með ró, rölti um borgina, fór upp í space needle, borðaði geggjað góðan mat og drakk nokkrar margarítur. Ég get ekki mikið kvartað yfir því.

Ég þurfti hins vegar að rífa mig á fætur klukkan þrjú um nóttina þarna á eftir til að drífa mig í flug til Anchorage. Það var svo ekki að spyrja að því að ég var rétt sest út í vél þegar einhver fáviti keyrði á vænginn á vélinni eins og ekkert væri eðlilegra! Þá var það bara aftur út úr vélinni og upp í aðra vél sem þýddi auðvitað klukkutíma seinkun. Loksins var flogið til Anchorage en þegar þangað var komið var svo stutt í næsta flug að ég hljóp eins og geðsjúk um flugvöllinn endilangan til að reyna að ná því. Þegar ég kom að hliðinu var þá auðvitað klst seinkun á því flugi líka svo ég hefði getað flýtt mér aðeins hægar. Flugvélin sem ég flaug með til Dutch Harbor var frekar áhugaverð, pínulítil og vaggaði svo mikið í flugtakinu að hjartað á mér tók dýfur en hún komst þetta svo sem vandræðalaust.

Þegar ég loksins var komin heil á húfi til Dutch Harbor var mér sagt að líklega myndi sjóflugvélin ekki getað flogið til Akutan vegna þoku. Mér fannst ekkert rosalega leiðinlegt að þurfa ekki að fara um borð í þetta flygildi en leist aftur á móti ekki á blikuna þegar mér var sagt að ef það yrði ekki flogið yrði ég að fara með einhverjum fiskibát sem væri 5 klst á leiðinni. Ég var auðvitað nýbúin að missa af honum (en ekki hvað) svo ég þurfti að bíða til klukkan 3 um nóttina til að ná honum aftur. Báturinn var svo sem ekki svo slæmur og reyndar alveg ótrúlega hreinn miðað við að þetta var lítill fiskibátur á hjara veraldar og það var algjörlega lygnt í sjóinn svo það var ekkert gubb í gangi. Ég steig á land klukkan 9:30 í morgun og ég verð að segja að þetta er freeeekar sérstakur staður. Meira af því seinna.