Stundum gera vinnufélagar mínir í því að hrella mig með skelfilegum sögum af stöðunum sem ég er að fara á og ég tek nú yfirleitt ekkert allt of mikið mark á þeim. Maður sér nú samt alveg hvenær þeir eru að ýkja og hvenær þeir virkilega meina þetta þannig að í sumum tilfellum fæ ég alveg á tilfinninguna að kannski séu þetta engir draumastaðir sem ég er að fara á. Þessa tilfinningu fékk ég fyrir Akutan enda fengu allir smá skelfingarglampa í augun og sögðu eitthvað í líkingu við "neiiii hvað segirðu, á að fara að senda þig þangað?" og fylgdu því svo eftir með einhverri sögu af því hversu slæmur aðbúnaðurinn, maturinn, verksmiðjan sjálf eða ferðalagið hinagð var.
Ég verð hins vegar að segja að þetta er ekkert svo slæmt. Jú ég gisti á hálfgerðri heimavist þar sem allt vinnslufólkið býr en ég er með mitt eigið herbergi sem er hreint og ég fékk alveg tandurhrein sængurföt til að setja á rúmið mitt. Ég þarf að deila sturtum með öllum konunum á ganginum en sturturnar eru hreinar og klósettin líta alltaf út fyrir að vera nýþrifin. Eini staðurinn til að borða á er mötuneyti verksmiðjunnar en mér finnst nú bara ekkert að því og það er ekkert úldinn ufsi í öll mál eins mér var talin trú um heldur er úrval af mat til að velja úr og m.a.s. desert á eftir (hei við erum í Ameríku after all)! Seasonið er ekki byrjað svo ég er ekki búin að sjá verksmiðjuna í gangi en hún virkar við fyrstu sýn eins og hver önnur fiskvinnsla, ekkert betri eða verri. Já og staðurinn sjálfur er ekki sérstaklega spennandi, hér er ekkert við að vera og umhverfið er frekar deprímerandi en það skiptir satt að segja engu máli. Maður er hvort sem er í vinnunni frá klukkan hálfsjö á morgnana til hálftíu á kvöldin svo maður er ekki að missa af neinu... það er alveg sama hvort maður er hér eða í sólinni á Spáni þegar það er ekkert annað gert en að vinna.
Ég er eiginlega farin að hallast að því að þetta séu bara hálfgerðar pempíur upp til hópa sem ég er að vinna með. Ég hló nú ekki svo lítið að þeim sumum sem voru með mér úti í Rússlandi á sínum tíma. Í hverju hádegi þá var potað í matinn og honum velt í hringi áður en hann var með trega étinn og einhver komment látin fylgja. Ég skal viðurkenna að við vorum í rússnesku mötuneyti upp í sveit og hreinlætið var kannski ekkert til að hrópa húrra fyrir en annað hvort étur maður þetta bara orðalaust eða sleppir því. Ég held það búist allir við því að ég sé mesta pempían verandi alltaf eina stelpan á svæðinu en ég er alltaf að sjá það betur og betur að ég tek þessu yfirleitt frekar létt svona miðað við allt. Hei ég meina maður er kominn hérna út í rassgat og getur ekkert í því gert svo það er eins gott að brosa bara og gera það besta úr hlutunum er það ekki?
Posted by kristingroa at 09.06.08 16:02